Lidy Jacobs

Lidy Jacobs (Heerlen, 1959)

Dromen van een perfect uiterlijk. Beeldend kunstenares Lidy Jacobs deed het tot haar dertigste. Totdat ze erachter kwam dat ze niet hoefde te voldoen aan topmodellen om haar heen. Met kunst als ontdekkingsmiddel.

Vrouwen in hotpants met paardenkop, borsten van klei en lampenkap boven hun hoofden. Ongebruikelijke, vervreemdende beelden domineren in de sculpturen en collages van de in Heerlen geboren beeldend kunstenares Lidy Jacobs.

Hoe je er ook uitziet, er is geen maatstaf voor een goed of slecht uiterlijk. Dat is wat Jacobs, zelf 1.34m, met haar werk duidelijk wil maken. Krachtig, met rechte rug en duidelijk stem, maakt ze haar punt. “Vanwege mijn lengte kijk ik anders naar de wereld, vanuit een lager perspectief. In mijn kindertijd had ik het idee dat ik niet bij de norm paste omdat andere mensen groter waren.” Overal om haar heen werd Jacobs overspoeld door gangbare looks. Frustratie over het niet kunnen halen van deze normen, beheersten haar leven. “Totdat ik rond de dertig werd. Door rijping kreeg ik het gevoel dat ik mezelf mocht zijn.” Dat straalt ze uit met haar rustige manier van praten, directe blik en goed verzorgde uiterlijk.

Hoewel Jacobs zelf acceptatie vond, ziet ze dat veel mensen negatief over zichzelf denken. “Door een allesoverheersend schoonheidsideaal van perfecte mannen- en vrouwenlichamen denken zij er ook zo uit te moeten zien. Daar kún je niet eens aan tippen, want die foto’s zijn vaak bewerkt.” Dit schoonheidsbeeld neemt Jacobs op de hak. Met onvolmaakte wezens, die nergens aan hoeven te voldoen. “Mijn collages zijn chaotisch en afwijkend. Hiermee verleg ik grenzen van welk uiterlijk normaal en abnormaal zou zijn. Met onnatuurlijke lichaamsproporties, dierlijke eigenschappen en lichaamsdelen van klei laat ik zien dat alles kan en alles mag.” Naast klei selecteert Jacobs vooral papieren foto’s. Duizenden tijdschriften verzamelde ze door de jaren heen. Uit mannen- en vrouwenlichamen knipt ze lichaamsdelen weg, om daar dierenledematen in te plakken.
Hoe vreemder de collages, hoe beter. “Allemaal bedoelt om mensen te onttrekken aan vastgeroeste ideeën over uiterlijk.” Vandaar de witte borsten op donkere huidskleuren, roze konijnenoren en olifantenslurven op gezichten. Ook benadrukt Jacobs in haar werk de maakbaarheid van mediabeelden. “Alles is te manipuleren en te scheppen, zoals foto’s van perfecte topmodellen. Maar dus ook surrealistische wezens.” Ah, vandaar haar mensdieren. “Klopt. Zij tonen een gephotoshopte kant van onze maatschappij. En ze laten zien dat menselijke imperfectie normaal is.” Die wezens moeten voor Jacobs lijken alsof ze echt bestaan. “Door die illusie krijg je hetzelfde effect als bij modellenfoto’s. Je gaat geloven in niet bestaande-beelden. Zo besef je hoe manipulatief al die mediabeelden zijn.”

Om haar mensdieren zo echt mogelijk over te laten komen, laat Jacobs haar creaties contact maken met hun publiek. “Als ze je aankijken, komt het beeld beter binnen bij mensen. Zelf heb ik dat ook. Wanneer ze af zijn, zie ik ze als een extra gezelschap in mijn huis.” Eenmaal buiten, prijken schaars geklede, verleidelijke billboard-dames en heren in bushokjes, apps en op tv. Nooit meer zullen ze hetzelfde zijn.
tekst: Marjolein Welling

Lidy Jacobs studeerde aan de Academy for Visual Arts, Rotterdam. Zij woont en werkt in Rotterdam. Collections: o.a. Museum Boijmans van Beuningen, Rotterdam, Groninger Museum, Groningen, Gemeente Museum Arnhem, Arnhem, Textiel Museum, Tilburg.

Lidy Jacobs is een vaste kunstenaar van Galerie Wilms, voor meer info neem contact met ons op of bezoek de website van Galerie Wilms.

Cookievoorkeuren
Wij, en derde partijen, maken op onze website gebruik van cookies. Wij gebruiken cookies voor het bijhouden van statistieken, om jouw voorkeuren op te slaan, maar ook voor marketingdoeleinden (bijvoorbeeld het afstemmen van advertenties). Door op ‘Accepteren’ te klikken, ga je akkoord met het gebruik van alle cookies zoals omschreven in ons cookiebeleid. Lees cookiebeleid.